Harish Monorath weg als minister Justitie en Veiligheid na TAS-affaire Suriname

Rotterdam hoort het in de keel, Paramaribo voelt het in de straat

Rotterdam, 13 november 2026. Het nieuws kwam op 12 november 2026 binnen als een klap die je niet alleen leest, maar ook voelt. In Paramaribo stond de telefoon roodgloeiend, in Rotterdam-Zuid ging het in de barbershop, in de toko en op de hoek van de straat van mond tot mond. Harish Monorath, minister van Justitie en Veiligheid, moest weg. President Jennifer Simons had zijn positie onhoudbaar genoemd. En als de president van Suriname dat woord gebruikt, dan weet iedereen wat dat betekent. Dan is het geen waarschuwing meer. Dan is het einde verhaal. In een land waar coalities worden gelijmd met afspraken, beloftes en oude loyaliteiten, was dit een moment waarop de spanning knapte. En dat voelde je ook hier, aan de Maas, waar zoveel Surinaamse families wonen met een been in Rotterdam en een been in Paramaribo. Want wat daar gebeurt, gebeurt hier nooit helemaal ver weg. Het zit in de gesprekken aan de keukentafel, in de zorgen van ouders over familie daar, in de vraag of je je geld, je toekomst of je vertrouwen nog wel in Suriname durft te leggen.

Advertenties

Een minister die over het recht moest waken

Om te begrijpen waarom dit zo hard aankomt, moet je kijken naar wie Monorath was. Hij was minister van Justitie en Veiligheid, het ministerie dat in Suriname ook wel Justitie en Politie wordt genoemd. Dat is het ministerie van de politie op straat, van de gevangenissen, van de veiligheid in de wijken, van het vertrouwen dat er iemand is die ingrijpt als het misgaat. Daarnaast was hij advocaat en hij was deken van de Orde van Advocaten geweest, de man die toezicht hield op andere advocaten en die moest staan voor integriteit, regels en beroepsethiek. Die combinatie maakt de zaak zo zwaar. Want als je als advocaat de wet moet verdedigen, als deken andere advocaten moet aanspreken en als minister het hele systeem moet leiden, dan mag er over jouw eigen integriteit geen enkele twijfel bestaan. Dan ben je niet alleen een bestuurder, maar een symbool. En als dat symbool barsten krijgt, dan voelt de straat dat meteen. Dan zeggen mensen niet alleen dat er een minister is gevallen. Dan zeggen ze dat het systeem zelf wankelt.

Wat er bij TAS gebeurde

Harish Monorath

De kern van de zaak ligt bij de Telecommunicatie Autoriteit Suriname, de TAS. Dat is de toezichthouder op telecom in Suriname, een instelling die over vergunningen, regels en grote belangen gaat. Monorath was daar eerder president-commissaris, voorzitter van de Raad van Commissarissen. In die rol zou hij in 2021 betrokken zijn geweest bij het sluiten van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd met TAS-directeur Wendy Jap-A-Joe. Volgens de wet duurt de benoeming van een TAS-directeur vijf jaar. Jap-A-Joe was benoemd met ingang van 20 oktober 2021, voor vijf jaar. Die termijn liep af op 19 oktober 2026. De Raad van Commissarissen maakte bekend dat haar benoeming daarmee van rechtswege was geëindigd. Zij mocht TAS daarna niet meer vertegenwoordigen, geen documenten meer tekenen en geen betalingen meer goedkeuren. De regering steunde dat standpunt. Minister Raymond Landveld schreef haar dat haar termijn was verstreken en dat de overdracht onmiddellijk moest plaatsvinden. Maar Jap-A-Joe beriep zich op dat contract voor onbepaalde tijd. Haar advocaten zeiden dat het contract bedoeld was om een bestuurlijk vacuüm te voorkomen. De rechter dacht daar anders over. In kort geding werd haar verboden nog voor TAS op te treden, op straffe van dwangsommen tot 1 miljoen SRD. Ze moest binnen 24 uur het gebouw verlaten en werk gerelateerde spullen overdragen. In hoger beroep bleef dat oordeel overeind. Het Hof van Justitie oordeelde dat de benoeming was geëindigd, dat er geen bewijs was dat de wettelijke procedure was gevolgd, en dat de Raad van Commissarissen bevoegd was om TAS tijdelijk te leiden. Of het contract zelf uiteindelijk geldig is, moet nog in een bodemprocedure worden beslist. De verdenking is dat Monorath als toezichthouder heeft meegewerkt aan een constructie die buiten de wettelijke procedure om ging.

De aangifte die alles veranderde

Het bleef niet bij een bestuursrechtelijke ruzie over een contract. Er kwam ook een strafrechtelijke aangifte bij de procureur-generaal over de rol van Monorath in de TAS-kwestie. President Simons noemde die aangifte zelf al ernstig. Volgens berichten heeft de Raad van Commissarissen van TAS aangifte gedaan tegen zowel Jap-A-Joe als Monorath. Daarbij zou het ook gaan om het feit dat nog niet alle documenten en dienstauto’s zouden zijn overgedragen. Dat laatste punt wordt vooral in verband gebracht met de overdracht na het vertrek van Jap-A-Joe, en niet als bewezen diefstal door Monorath zelf. Toch is de boodschap duidelijk. Dit is geen roddel meer, geen politieke rel, geen meningsverschil over een contract. Dit is een zaak die nu in het strafrechtelijke circuit ligt. Want een minister van Justitie die zelf onderwerp is van een strafrechtelijke aangifte, kan in de ogen van het publiek niet meer geloofwaardig het ministerie leiden dat over politie en justitie gaat. Dat is de reden dat Simons uiteindelijk zei dat zijn positie onhoudbaar was. Niet omdat er al een veroordeling was, maar omdat het vertrouwen weg was. En in de politiek is vertrouwen soms net zo zwaar als bewijs. Juridisch moet iemand onschuldig blijven tot het tegendeel is bewezen. Politiek kan iemand al vallen omdat de schijn te groot is geworden. En in dit geval vielen die twee werelden samen. De juridische zaak loopt nog, maar de politieke conclusie was al getrokken.

President bevestigt vertrek Monorath

Die 3 miljoen SRD op social media

Op social media ging intussen een ander verhaal rond dat veel harder klonk dan de juridische stukken. In Facebook-graphics en video’s werd beweerd dat Monorath zichzelf ongeveer 3 miljoen SRD zou hebben betaald, terwijl hij als president-commissaris bij TAS elke maand een salaris van 110.000 SRD verdiende. In een andere video werd beweerd dat hij in februari 2023 een loonstrookje van 110.421,61 SRD van TAS zou hebben gekregen, zonder loonbelasting te betalen. Die berichten sloegen in als een bom, omdat ze precies aansloten bij het gevoel dat veel mensen al hadden. Het is het soort bedrag dat je onthoudt, dat je doorstuurt, dat je in de straat herhaalt. Maar als je rustig kijkt naar waar dat bedrag vandaan komt, dan wordt het beeld minder zwart-wit. Het bedrag van 3 miljoen SRD komt in de officiele berichtgeving over de aangifte, de rechtszaken of de verklaring van de president niet terug als vastgesteld feit. Het lijkt een optelsom te zijn. Als je 110.000 SRD per maand neemt en dat ongeveer 27 maanden lang optelt, dan kom je uit op ongeveer 3 miljoen SRD. Met andere woorden, het lijkt erop dat iemand zijn totale vergoeding als president-commissaris over een langere periode heeft opgeteld en dat heeft gepresenteerd als zelfverrijking. Dat betekent niet dat er niets aan de hand is. Het betekent wel dat je die 3 miljoen moet behandelen als een onbewezen social-media-claim, en niet als een bewezen diefstal. En dat onderscheid is belangrijk, zeker in een zaak die al zo emotioneel is. Want er gaan ook andere bedragen door elkaar. Die 1 miljoen SRD was geen gestolen geld, maar een dwangsom van de rechter voor Jap-A-Joe. Er wordt ook gesproken over een vordering van 3,66 miljoen Amerikaanse dollar tegen TAS in verband met Jap-A-Joe, niet als geld dat Monorath zelf zou hebben gepakt. En in de aangifte.

Reacties

Geef een reactie