Humberto Tan Surinaamse trots: felicitaties voor aanstaande vader

Het babynieuws dat van de Boulevard naar de wijk waaide

Rotterdam – Er was een week waarin de timeline van Shownieuws, NU, AD.nl en RTL.nl hetzelfde beeld liet zien. Humberto Tan wordt op zijn 60ste opnieuw vader. De presentator bevestigde zelf tegenover RTL Boulevard dat zijn huidige partner, documentairemaakster Elise Roodenburg van 37, zwanger is van een dochter. Voor Tan wordt het zijn vierde kind. Hij was bijna dertig jaar samen met Ineke Geenen, een relatie die begin 2023 definitief ten einde kwam, en uit die relatie heeft hij al drie kinderen. Sinds april vormt hij een stel met Roodenburg, met wie hij eerder samenwerkte aan de documentaire De jacht op de Jaguar. Het nieuws landde eerst als een klein bericht, maar binnen een dag stond het overal. In Rotterdam, van Zuidplein tot aan de Maas, in de app-groepen van de wijk, bij de kapper en in de keuken, ging het dezelfde kant op. Mensen hadden er een mening over, nog voordat ze het hele verhaal kenden. Dat is hoe het gaat met bekende Nederlanders. Het nieuws vertrekt uit Hilversum en komt binnen in de huiskamer als een gesprek dat al gaande is.

Viespeuk? De reactie die niemand zag aankomen

Wat opviel was niet het babynieuws zelf, maar de toon eromheen. Onder de artikelen verschenen de felicitaties, maar daarnaast kwam er een harde onderstroom. Omdat Tan 60 is en Roodenburg 37, werd het leeftijdsverschil meteen een moreel vraagstuk. Op sociale media werd hij zelfs een viespeuk genoemd. Het woord viel bij Shownieuws letterlijk in de kop, en werd daarna overal geciteerd. Tan reageerde niet met een persbericht of een verdediging, maar in zijn eigen podcast Dit is Amerika, die hij maakt met Michiel Vos. Daar zei hij het simpel en direct: waar maak je je druk om, of in een andere variant, waar maken jullie je druk om. Geen grote uitleg, geen slachtofferrol, maar relativering. Daarmee draaide hij het gesprek om. In plaats van zich te verantwoorden voor een privékeuze, legde hij de bal terug bij het publiek dat zich druk maakt om iets dat hen in de basis niet aangaat. Het was een reactie die past bij zijn ervaring. Hij weet hoe media werken, hij weet hoe snel verontwaardiging wordt geproduceerd, en hij koos voor rust boven rumoer.

Hoge bomen vangen veel wind, zeker in Hilversum en aan de Maas

Humberto Tan is geen onbekende die toevallig vader wordt. Hij is een publieke figuur, al meer dan dertig jaar zichtbaar op televisie, van Studio Sport tot RTL Late Night. Dan geldt het oude gezegde: hoge bomen vangen veel wind. Dat hoort bij het vak. Wie zijn liefdesleven jarenlang afschermt met de zin ik praat nooit over mijn liefdesleven, en vervolgens zelf bevestigt dat er een kind op komst is, geeft de media impliciet toestemming om erover te schrijven. De wind gaat dan harder waaien. Maar er is verschil tussen wind en bagger. Een inhoudelijke discussie over wat het betekent om op je 60ste opnieuw vader te worden, over energie, gezondheid en verantwoordelijkheid, is nog journalistiek te verantwoorden. Iemand zonder nuance wegzetten als viespeuk omdat zijn vriendin 37 is, is geen analyse meer, dat is schelden voor de likes. Het is precies dat straat ritme dat je in Rotterdam herkent. Mensen zeggen direct wat ze vinden, maar er is ook een ongeschreven regel dat je eerlijk blijft. Direct zijn is geen vrijbrief om te beledigen. Tan lijkt dat te begrijpen en kiest daarom voor die ene zin die alles ontwapent. Hij laat de wind waaien, maar hij gaat er niet in hangen.

Wat een kind nodig heeft: materieel en immaterieel

Vanuit pedagogisch perspectief is de verontwaardiging moeilijk vol te houden. Als je kijkt naar wat een kind nodig heeft om goed op te groeien, dan zit het hier wel degelijk goed. Materieel gezien is er stabiliteit. Tan heeft een langdurige carrière en een sterk netwerk, Roodenburg heeft als documentairemaakster haar eigen positie en inkomen. Dat betekent geen stress om de basis, maar rust, toegang tot goede zorg, onderwijs, cultuur en een veilige omgeving. Dat zijn beschermende factoren die in elk handboek staan. Immaterieel is het verhaal nog sterker. Een vader van 60 die al drie kinderen heeft grootgebracht, brengt iets anders mee dan een jonge vader die zelf nog zoekende is. Meer geduld, meer emotionele regulatie, meer levenservaring. Hij heeft al geleerd wat werkt en wat niet, hij weet hoe je voorleest, hoe je luistert, hoe je relativeert. Onderzoek naar oudere vaders laat vaak zien dat ze gemiddeld meer betrokken zijn bij de dagelijkse opvoeding, juist omdat ze bewuster kiezen. Op die leeftijd word je geen vader omdat het erbij hoort, maar omdat je het echt wilt. Daarbij komt dat dit kind opgroeit in een brede familie, met oudere halfbroers en zussen die al volwassen zijn. Dat is geen gemis, dat is een aanwinst. Een kind dat opgroeit met zowel materiële zekerheid als immateriële rijkdom, met verhalen, met geschiedenis, met een vader die een mooie ziel heeft en die weet hoe hij iets moet doorgeven, heeft weinig tekort.

Waarom Surinamers trots zijn op een voorbeeldig mens

Voor een groot deel van het publiek is dit verhaal niet alleen showbizz. Voor Surinamers in Nederland, in Vlaanderen, in Suriname en in Caribisch Nederland is Humberto Tan een voorbeeldig mens. Geboren in Paramaribo, opgegroeid in Nederland, en al decennia lang op het hoogste niveau actief in de Nederlandse media zonder zichzelf te verloochenen. Dat maakt trots. Hij is zichtbaar, hij is uitgesproken, hij is professioneel en hij draagt zijn achtergrond met waardigheid. In Rotterdam, waar de Surinaamse gemeenschap diep geworteld is in de wijken rond de Maas, voel je die trots fysiek. Het gaat om representatie, om het idee dat je jezelf kan zijn en toch je plek kan pakken. Dan is een nieuw kindje geen aanleiding voor morele paniek, maar voor soso lobi. Dat is het woord dat steeds terugkomt in de reacties vanuit de gemeenschap. Liefde, in de breedste zin. Geen roddel, maar zegen. Men gunt hem dat geluk, en men gunt vooral zijn aanstaande dochter dat ze zo’n vader mag hebben. Een man met intelligentie, met rust, met een groot hart. Dat gevoel weegt zwaarder dan de kritiek van een paar anonieme accounts die even hun gal spuwen.

Media, moraal en het straat ritme van een mooier Nederland

De hele kwestie legt ook iets bloot over hoe wij in Nederland met elkaar praten via media. We hebben een cultuur waarin iedereen direct mag vinden, en dat is goed. Maar we verwarren soms een mening hebben met een oordeel moeten vellen over iemands privéleven. De vraag of een man van 60 nog vader kan worden is geen medische of juridische discussie, het is een persoonlijke keuze tussen twee volwassen mensen. Dat we er toch een morele discussie van maken, zegt meer over onze behoefte aan ophef dan over Tan zelf. Als we die analyse doortrekken naar tastbare gevolgen, dan gaat het over drie dingen die er echt toe doen: een mooier Nederland, Liefde en media. Een mooier Nederland ontstaat niet doordat we elkaar de maat nemen op leeftijd, maar doordat we kinderen welkom heten in stabiele gezinnen waar liefde is. Liefde, met een hoofdletter, is de kernvoorwaarde die elk kind nodig heeft, los van de leeftijd van de vader. En media hebben een verantwoordelijkheid om dat onderscheid te blijven maken tussen een relevant maatschappelijk gesprek en het versterken van scheldwoorden. Het straat ritme van Rotterdam leert dat je direct kan zijn zonder hard te zijn. Dat je kan zeggen wat je vindt, maar ook kan gunnen. Dat is de energie die onder dit verhaal moet liggen, niet de verontwaardiging.

Gefeliciteerd, met soso lobi uit Rotterdam

Uiteindelijk blijft er een eenvoudig menselijk verhaal over. Een man van 60 die opnieuw vader wordt, een vrouw van 37 die moeder wordt, en een dochtertje dat onderweg is. Geen schandaal, maar gezinsuitbreiding. De felicitaties die vanuit de gemeenschap komen, als mens, als landgenoot en als Nederlander met Surinaamse roots, zijn oprecht en warm. We houden van je, klinkt het, en dat is een andere wind dan de wind van de kritiek. Het is de wind die vanaf de Maas door de stad waait, die de wijken met elkaar verbindt. Humberto Tan heeft veel gegeven aan het Nederlandse medialandschap en aan de zichtbaarheid van Surinamers daarin. Nu krijgt hij er iets bij dat belangrijker is dan alle programma’s samen. Een nieuw leven dat hem vader mag noemen.