Zomerprogramma Local Talent Rotterdam Crooswijk Van Meekerenstraat

De grasmat aan de Van Meekerenstraat

Rotterdam – De Van Meekerenstraat in Oud-Crooswijk ligt er in augustus bij zoals veel Rotterdamse binnenterreinen er in de zomer bij liggen. Beton eromheen, huizen met de deuren open, wind die van de Maas komt aanwaaien en over het veld trekt. Het gras is kort getrapt. Hier moet in de toekomst een nieuwe basisschool komen. Op 14 augustus 2026 is het nog geen schoolplein, het is een werkplek. Tafels, een PlayStation voor FIFA, een kleed met vier-op-een-rij, een paar ballen, en daar tussendoor laptops, camera’s en boxen. Local Talent draait hier zijn zomerprogramma. Geen groot podium, geen hekken. Gewoon op het gras, waar de wijk het kan zien.

Wat Local Talent anders doet

Rotterdam kent het groepsgebeuren op straat door en door. Voetballen tot het donker wordt, hangen bij de muur, samen naar dezelfde plek lopen omdat de groep daar loopt. Dat is sociaal kapitaal. Wie meeloopt, hoort erbij. Dat is vaak een goed teken, het geeft structuur en veiligheid. Local Talent, dat zich richt op kinderen en jongeren van 4 tot 18 jaar, vertrekt niet vanuit de ontkenning van die groepslogica, maar voegt er iets aan toe.

De stichting kijkt expliciet naar het kind dat niet per se in de groep wil opgaan. Het kind dat een eigen behoefte heeft, een eigen richting van ontwikkeling die het alleen wil doen. In een stad die draait op handel, haven, logistiek en tempo is dat een relevante correctie. De Rotterdamse economie heeft niet alleen mensen nodig die kunnen meelopen in een ploeg, maar ook mensen die een vak kunnen dragen, een instrument beheersen, een beeld kunnen maken. Individuele ontwikkeling is geen luxe, het is een voorwaarde voor vakmanschap, voor werk, voor koopkracht later. Local Talent maakt die ruimte tastbaar door het op het grasveld zelf te organiseren, gratis inloop, midden in de wijk.

Balletje trappen en vier-op-een-rij als basis

Wie alleen de foto ziet van een potje FIFA denkt snel: opvulling. Dat is een misvatting. In het jongerenwerk in Rotterdam is het laagdrempelige spel de infrastructuur. Een potje voetbal, vier-op-een-rij, FIFA. Dat is het beton waarop contact ontstaat. Het verlaagt de drempel om binnen te komen lopen zonder dat je meteen hoeft te presteren.

In Oud-Crooswijk, waar huizen dicht op elkaar staan en de straat het verlengde is van de huiskamer, is die functie cruciaal. Jongeren die elkaar kennen van school of van het plein vinden elkaar hier zonder afspraak. Het is het ritme van de wijk. En juist omdat die basis er is, kan er iets anders bovenop worden gelegd zonder dat het geforceerd voelt. De kinderen komen voor de bal, blijven hangen voor het andere. Dat is geen toeval, dat is methodiek.

Fotografie en muziekproductie op straatniveau

Naast het spel was er op 14 augustus ruimte voor ontdekking. Fotograferen met Arjen Mahabier, professioneel fotograaf, en muziek produceren met Lorenzo Beijeman aka Jamie Lorenzo, die als muziekcoach zijn bijdrage leverde. Twee vakmensen, geen workshopgevers die een trucje komen doen.

Fotografie met Mahabier betekent leren kijken. In een wijk vol prikkels, waar alles snel beweegt, is een camera een instrument om te vertragen. Kader kiezen, licht zoeken, afstand bepalen. Voor een kind uit Crooswijk dat gewend is dat alles om hem heen al vastligt in beelden van anderen, is zelf een beeld maken een daad van eigenaarschap. Het is een vaardigheid die direct raakt aan hoe de stad naar je kijkt en hoe jij terugkijkt.

Muziekproductie met Beijeman, bekend als Jamie Lorenzo, werkt langs dezelfde lijn. De Maasstad is een muziekstad geworden omdat hier wordt geproduceerd, niet alleen geconsumeerd. Een beat bouwen, een sample knippen, een microfoon openzetten. Dat is techniek, maar het is ook economie. Wie leert produceren, leert een product maken. Dat gaat over auteursrecht, over distributie, over uren maken achter een laptop. Het is de vertaling van straatritme naar een vak dat geld kan opleveren, of op zijn minst zelfvertrouwen dat later om te zetten is naar een stage, een opleiding, een baan.

Anwar Ganesh en het vak van Stichting JOZ

Het FIFA-gedeelte werd die dag begeleid door Anwar Ganesh, medewerker van Stichting JOZ, jongerenwerker. Wie hem ziet werken, ziet meteen het verschil tussen aanwezig zijn en echt werken met jeugd. Affiniteit is geen karaktereigenschap, het is een vak. Hij straalt deskundigheid uit omdat hij de codes van de straat kent, maar niet meegaat in de waan van de dag.

Stichting JOZ is in Rotterdam geen onbekende. De organisatie, houdt zich bezig met het verbeteren van het welzijn van bewoners en de sociale kwaliteit van buurten. Dat klinkt abstract, maar op de Van Meekerenstraat krijgt het handen en voeten. Stichting JOZ zoekt de straat op om jongeren te ontmoeten. Niet vanuit bemoeizorg, niet vanuit controle, maar vanuit het simpele idee: wij bestaan, we zijn er, juist voor jullie.

Die houding is essentieel in een havenstad waar preventie direct raakt aan veiligheid en aan de arbeidsmarkt. Rotterdam geeft sinds 2022 jaarlijks meer dan tien miljoen extra uit aan de aanpak van jeugdcriminaliteit. Dat geld gaat niet alleen naar repressie, maar naar voorkomen. Jongerenwerkers die er vroeg bij zijn, die weten wie op het plein staat, die een vraagbaak zijn. Stichting JOZ doet dat door jongeren te ondersteunen bij het vinden van een stageplek of een baan. Door ouders voorlichting te geven over smartphones en social media. Door open te staan voor andere zaken die spelen in een gezin. Door voorlichting te geven over drugsgebruik en over het risico dat rondhangen kan omslaan in overlast of erger.

Preventie is geen zachte term

In het publieke debat wordt preventie vaak weggezet als vaag. In Crooswijk zie je dat het keihard concreet is. Preventie is een jongere die weet waar hij terecht kan als hij geen stageplek vindt. Dan praat je over koopkracht, over het voorkomen van uitval, over het voorkomen dat een jongen van zestien zonder dagbesteding op het plein blijft hangen en in een verkeerd circuit terechtkomt. Preventie is een ouder die begrijpt wat er op de telefoon van zijn kind gebeurt. Dan praat je over veiligheid in huis, over rust.

Stichting JOZ werkt dus niet ná het probleem, maar ervoor. Het personeel dat de straat opzoekt, vervult een functie die in de Rotterdamse logistiek niet anders is dan onderhoud aan de kade. Je voorkomt dat de boel afbrokkelt. Dat is geen liefdadigheid, dat is onderhoud van de stad. En dat onderhoud zie je terug in de manier waarop Anwar Ganesh daar staat bij de FIFA-opstelling. Niet erboven, maar ertussen. Hij kent de jongens bij naam, hij weet wanneer hij moet ingrijpen en wanneer hij moet laten gaan.

Twee sporen die elkaar nodig hebben

Wat 14 augustus op de Van Meekerenstraat zichtbaar maakte, is dat Rotterdam twee sporen nodig heeft die elkaar niet bijten maar versterken. Spoor één is het collectief: samen voetballen, samen gamen, samen op het gras. Dat is de sociale lijm van een wijk als Oud-Crooswijk, waar mensen dicht op elkaar wonen en elkaar dagelijks tegenkomen. Spoor twee is het individuele: een camera in je handen, een beat die je zelf hebt gemaakt, een gesprek met een jongerenwerker over een stage.

Local Talent kiest expliciet voor dat tweede spoor als aanvulling. Niet als kritiek op het eerste. Dat is de analytische kern van deze dag. In een stad die groot is geworden door koopmansgeest en industrie, door mensen die iets konden maken en verhandelen, is het onderscheid tussen meelopen en je eigen weg vinden geen psychologische finesse, maar een economische realiteit. De haven heeft ploegen nodig, maar ook kranen die door één man bediend worden. De stad heeft groepen nodig, maar ook makers.

Op een veld waar straks een basisschool komt, waar kinderen straks leren lezen en rekenen binnen muren, werd nu al geoefend met een andere vorm van leren. Leren door te doen, op straat, met vakmensen erbij. Dat is Rotterdams in de meest lichamelijke betekenis: geen beleidsnota, maar beton, gras, een verlengkabel, een camera, een beat. En daartussen jongeren die zelf bepalen of ze meedoen met de groep of even hun eigen ding doen.