Het spel aan de Maas en de olie in de haven
Rotterdam – Je ruikt het hier in Rotterdam voordat je het ziet. Diesel, zout, staal. Een tanker draait langzaam de Maas op, de kranen staan als stille reuzen te wachten en op de kade wordt er gerekend. Elke druppel olie is geld, elke dag vertraging is geld, en elke politieke ruzie in Washington voel je uiteindelijk in je portemonnee bij de pomp op de Slinge. Precies daar, tussen de wind vanaf de Waterweg en het beton van Charlois, moet je het verhaal leggen van die Amerikaan Rand Paul die nu waarschuwt voor een domme zet.
De Amerikaanse senator zegt het droog, bijna verveeld, op een tv-zender: als je 100 procent tarief op India knalt, duw je India recht in de handen van Rusland en China. Het klinkt ver weg, India, Moskou, Peking, maar het is havenlogica. Als jij je beste klant afknijpt, gaat die klant naar de overkant. Dat leert elke koopman op de Binnenweg en elke handelaar bij Koffieshop Huyskamer waar een jointje haze rondgaat en de gesprekken over prijzen harder gaan dan de muziek.
Wie is die Rand Paul dan
Randal Howard Paul is geen man van de grote gebaren. Geboren in 1963 in Pittsburgh, oogarts van beroep, opgeleid aan Duke, zoon van Ron Paul, die oude libertarische vos die jarenlang tegen oorlogen en tegen de Federal Reserve preekte. Sinds 2011 zit Rand in de Senaat voor Kentucky, een staat van bourbon, tabak en hard werken. Republikein op papier, maar in zijn hoofd een man die zegt: ik ben geen isolationist en geen interventie-koning, ik ben realist.
Advertenties
In Washington noemen ze hem constitutional conservative en libertarian conservative. Vertaald naar Rotterdams: bemoei je met je eigen zaak, laat de overheid niet alles belasten en begin geen ruzies die je niet kunt betalen. Hij stemde tegen wapendeals met Turkije toen anderen ja knikten, hij stemde tegen handelsdeals waar niemand de kleine lettertjes mocht lezen, en nu stemt hij tegen zijn eigen partijgenoten Lindsey Graham en Donald Trump als het gaat om Rusland-sancties. Hij spreekt niet namens Trump. Hij spreekt namens die kleine groep in de Senaat die nog gelooft dat tarieven geen spierballentaal zijn maar gewoon belasting voor de gewone man die onderdelen voor zijn auto, kleren voor zijn kinderen en spullen voor in huis koopt.
De bom van 100 procent en waarom Trump hem wil
Waar gaat die hele rel over. Er ligt een wetsvoorstel in de Senaat, de Sanctioning Russia Act, S.1241, van Graham en Blumenthal. Het idee is simpel en hard: iedereen die nog Russische olie koopt krijgt 100 procent importheffing aan de broek in de VS. De lijst is met naam en toenaam: China, India, Slowakije, Hongarije, Azerbeidzjan. Trump heeft er volgens de Financial Times nog een schep bovenop gedaan door ook de EU te vragen om 100 procent tarief op China en India te zetten, om Poetin zo financieel uit te drogen.
Op papier klinkt het logisch. Rusland verdient zijn oorlog in Oekraïne met olie. Knijp de kopers af, dan valt Rusland om. In de praktijk is het alsof je in de haven van Rotterdam zegt: vanaf morgen mag niemand meer met die ene rederij praten. De schepen blijven wel varen, alleen via een andere kade.
Rand Paul prikt daar doorheen. Op Newsmax TV zei hij: als je 50 procent heffing op Indiase spullen zet, wordt India closer met China en closer met Rusland. Hij ziet het beeld dat Washington niet wil zien: China, Iran, Rusland en Noord-Korea staan al samen op de foto in Peking, en nu duw je ook nog landen weg die je juist nodig hebt. Zijn andere quote is nog directer: die Graham-bill zou de handel stilleggen met China, India, Turkije, de helft van de EU en tientallen anderen, alleen omdat ze energie kopen bij Rusland.
Wat Russische olie India echt brengt
En waarom koopt India dan toch die Russische olie. Voor de oorlog in Oekraïne kwam minder dan 1 procent van India’s olie uit Rusland. Nu is dat 30 tot 40 procent. In boekjaar 26 was Rusland goed voor 30,3 procent van alle ruwe olie die India importeerde, 40,8 miljard dollar van een totale olierekening van 134,7 miljard. India importeert sowieso 85 procent van zijn olie, dus elke dollar korting is brood op de plank.
Moskou geeft korting omdat het moet. In het begin na de westerse prijsplafonds was dat 10 tot 15 dollar per vat goedkoper dan olie uit het Midden-Oosten, soms 30 tot 40 procent eraf. Nu is die korting geslonken naar een dollar of zes per vat, maar nog steeds is het geld. De schattingen lopen uiteen. De Indiase overheid zelf rekent op 12,6 miljard dollar besparing over 39 maanden. De State Bank of India zegt dat stoppen met Russische olie de rekening met 9 tot 12 miljard per jaar zou verhogen. Beursmakelaar CLSA is nuchterder en zegt: als je dure schepen, verzekeringen en omwegen meerekent, blijft er netto maar 2,5 miljard per jaar over, 0,6 procent van het bbp.
Wat het India brengt is geen jackpot, maar ademruimte. Goedkopere ruwe olie betekent hogere marges voor raffinaderijen zoals Reliance in Jamnagar. Die raffinaderijen draaien op volle toeren, maken diesel van goedkope Russische olie en verkopen die diesel weer door naar Europa. Dat levert banen, belasting en dollars op. Voor de staat betekent het dat de benzineprijs aan de pomp niet explodeert en dat de inflatie onder controle blijft. Voor de koopman in de straat in Mumbai net als voor de chauffeur op de Maasvlakte is dat het verschil tussen kunnen rijden of stilstaan.
Armoede is geen statistiek maar de rij bij de winkel
Advertenties
En daar moet je het verhaal van armoede bij leggen, want anders snap je niks van India. De Wereldbank kwam in de lente van 2025 met nieuwe cijfers. Op de nieuwe extreme armoedegrens van 3 dollar per dag in koopkracht leefde in 2011 nog 27,1 procent van India in extreme armoede. In 2022-23 was dat gezakt naar 5,3 procent. In absolute aantallen van 344 miljoen naar 75 miljoen mensen. SBI Research zegt zelfs 4,6 procent in 2024. Op de oude grens van 2,15 dollar is het nog maar 2,3 procent.
Dat is een historische prestatie. Maar pak de lat van 3,65 dollar, de grens voor lagere-middeninkomenslanden, en dan leeft nog steeds 28,1 procent van de bevolking onder die grens, tegen 61,8 procent in 2011. En als je kijkt naar multidimensionale armoede, dus geen toilet, geen stroom, geen school, geen bankrekening, dan zag de Indiase overheid een daling van 29,17 procent in 2013-14 naar 11,28 procent in 2022-23. 248 miljoen mensen klommen uit die armoede. De VN zegt nog steeds 234 miljoen mensen in India in multidimensionale armoede, het grootste aantal ter wereld.
Voor die mensen is die Russische korting geen geopolitiek spel. Het is het verschil tussen 10 roepies meer of minder voor kookgas. Daarom houdt New Delhi de benzineprijs kunstmatig laag. Daarom is energiezekerheid voor hen hetzelfde als armoedebeleid. Elke miljard die niet naar dure olie gaat, kan naar spoor, naar scholen, naar gratis rijstprogramma’s die tijdens corona 800 miljoen mensen overeind hielden.
De havenles die Washington vergeet
En hier komt de Rotterdamse les weer terug. In de haven weet je: als je een klant straft omdat hij bij de concurrent koopt, komt hij niet terug met excuses, hij tekent bij de concurrent. India is al 70 jaar close met Rusland. Niet uit liefde voor Poetin, maar omdat Rusland altijd wapens leverde, altijd steun gaf over Kashmir in de VN en nooit vroeg naar democratie of mensenrechten. 60 tot 70 procent van India’s wapens komt nog steeds uit Rusland.
Washington wil India juist losweken van Moskou en gebruiken als democratisch tegenwicht tegen China in Azië. Dat is het grote Amerikaanse plan sinds Obama. Maar als je India nu 100 procent tarief geeft, dan zeg je in feite: kies maar, Amerika of goedkope energie. Dan kiest India voor ademruimte thuis, net zoals een ondernemer op Zuid zou kiezen voor de leverancier die wel levert als de ander dwarsligt.
Dat is de ironie waar Rand Paul voor waarschuwt. Trump wil Rusland isoleren door de kopers te straffen, maar het resultaat is dat je Rusland er vrienden bij geeft. Je duwt India, een land met 1,4 miljard mensen en een economie die met 6 tot 7 procent groeit, dichter naar Peking en Moskou. Je bouwt ongewild aan een nieuwe handelsroute buiten de dollar om, met eigen verzekeraars, eigen tankers, eigen betaalsystemen. Dat voel je later hier, aan de Maas, als de wereldhandel zich verplaatst en de kranen een andere vlag zien.
De portemonnee hier, de baan daar, de veiligheid overal. Dat is geen ver-van-mijn-bed-show. Het is beton, wind, handel en straatritme. En soms, in een Koffieshop Huyskamer tussen twee hijsjes door, hoor je iemand zeggen wat senatoren in pakken niet durven te zeggen: je moet geen ruzie zoeken met de man die je nodig hebt.
Soemo’s WijsNieuws 
Plaats een reactie