Christenfundamentalisten en zionisme: Wie betaalt de rekening van oorlog?

De Maas ruikt olie, maar de Golf stinkt naar zionisme: wie betaalt de prijs van 6 juni?

Rotterdam – Op 6 juni 2026 vuurde Iran zeven raketten af op Amerikaanse bases in Koeweit en Bahrein. CENTCOM zegt: zes onderschept, eentje in het zand. De Iraanse Revolutionaire Garde zegt: acht infrastructuurvoorzieningen van het Amerikaanse leger vernietigd. Tussen die twee persberichten ligt de waarheid, maar ook de rekening. En die rekening komt niet in Tel Aviv op de mat. Die komt in Rotterdam-Zuid, in Molenbeek, in Paramaribo-Noord. Want als de Straat van Hormuz fikt, gaat de dieselprijs in de Waalhaven omhoog voordat de rook is opgetrokken.

Van Ever Lovely tot lege portemonnee: zionisme als handelsoorlog

De keten is simpel. Iran beschiet het vrachtschip Ever Lovely. Amerika slaat terug op Iraanse drone-loodsen. Iran slaat terug op Ali al-Salem en de Vijfde Vloot. Trump dreigt: “De Islamitische Republiek zal niet langer bestaan.” Maar waarom escaleert dit steeds? Omdat zionisme als staatsideologie niet kan bestaan zonder permanente vijand. Israël heeft oorlog nodig om zijn bestaansrecht te verkopen aan 350 miljoen christenfundamentalisten wereldwijd. Amerikaanse evangelicals pompen miljarden in het zionistische project, want in hun eindtijdscenario moet Israël bestaan zodat Jezus terugkomt.

Dat is de deal: christenfundamentalisten gebruiken zionisme als opstapje naar Armageddon. Zionisme gebruikt christenfundamentalisten als pinautomaat en politiek schild in Washington. En wie betaalt? De Joodse bakker in Blijdorp die niks met Netanyahu te maken heeft, maar wel de klappen krijgt als mensen “zionist” en “Jood” door elkaar gaan halen. Zionisme kaapt Joodse identiteit, verkoopt het door aan predikers in Texas, en laat gewone Joden achter met de brokstukken. Het kost Joden, letterlijk. Het maakt ze tot zondebok voor een kolonialistisch project waar ze niet om vroegen.

Netanyahu krijgt zijn zin, Trump zijn oorlog, jij je inflatie

Kijk naar de feiten van juni. Israël bombardeert Hezbollah in Zuid-Libanon. Iran zegt: wij praten pas over bestand als Israël daar weggaat. Netanyahu zegt: wij gaan nergens heen. En dus schuift hij de VS naar voren. Want elke raket op Koeweit trekt Amerika dieper de oorlog in. Dat is zionistische strategie sinds 1967: maak jezelf onmisbaar voor het Westen door constant bedreigd te zijn, en zorg dat Washington de kastanjes uit het vuur haalt.

Trump wilde een deal. Hij kreeg een oorlog. Hij wilde dat dreigen genoeg was. Maar zionisme kan niet leven met dreigen. Het moet bewijzen dat het gevaar reëel is, anders stopt de geldkraan uit D.C. en de wapenkraan uit Texas. Dus gaat de Straat van Hormuz dicht. Dus gaat de verzekeringspremie voor elke tanker door het dak. Dus gaat de container van Shanghai naar Rotterdam via Kaap de Goede Hoop: twee weken extra, duizenden euro’s extra. Die extra kosten liggen morgen op je bord. In de Spaanse Polder, bij de visboer op de Haagse Markt, bij de toko in Wanica. Vrede is geen woord. Vrede is of je eind van de maand je dochter nog naar zwemles kan sturen zonder dat de energierekening je nek omdraait.

“Wij spreken namens het Joodse volk” is de grootste leugen op baksteen

Dit is de kern die het zionisme de grond in moet boren: de claim dat het namens alle Joden spreekt en handelt. Netanyahu stond op 6 juni te roepen over “een aanval op de Joodse beschaving” toen er raketten op een Amerikaanse basis vielen. Sinds wanneer is Ali al-Salem in Koeweit een synagoge?

Zionisme heeft Jodendom gegijzeld. Het plakt 3000 jaar cultuur, religie en diaspora vast aan een 76-jarige natiestaat die nederzettingen bouwt en buren bombardeert. En dan verbaasd zijn dat mensen geen onderscheid meer maken. Als jij elke oorlog verkoopt als “wij Joden tegen de wereld”, dan maak je elke Jood wereldwijd tot ambassadeur van je tanks. Dat is geen bescherming. Dat is opofferen.

Antizionistische Joden zeggen het al decennia: Een Ander Joods Geluid, Erev Rav, Jewish Voice for Peace. “Niet in onze naam.” Want zij weten: elke keer dat het zionisme Jodendom en staat aan elkaar last, betaalt de diaspora de prijs in bekladde muren en scheve blikken in de metro. Zionisme beschermt geen Joden. Het gebruikt ze als moreel schild voor geopolitiek. En dat schild heeft barsten.

350 miljoen man, één agenda: Armageddon op jouw kosten

Noem het beest bij de naam. Zonder de christenfundamentalistische lobby in de VS was Israël militair en financieel al lang door zijn hoeven gezakt. Die 350 miljoen mensen geloven dat de staat Israël moet bestaan en uitbreiden, niet om Joden te redden, maar om de Bijbel te laten uitkomen. Voor hen zijn Joden figuranten in een eindtijdscript.

Het zionisme accepteert die deal. Het neemt het geld, de F-35’s, de veto’s in de VN-Veiligheidsraad. En in ruil laat het zich gebruiken als lont in het Midden-Oosten. Elke escalatie met Iran is goed voor de collecte in Alabama. Elke raket op Bahrein is een preekbeurt in Oklahoma. En elke dode in Gaza is “profetie” voor een tv-dominee.

Ondertussen wordt de gewone man in IJsselmonde, in Borgerhout, op Curaçao uitgeknepen. Want oorlog is inflatie. Oorlog is diesel. Oorlog is huur. Zionisme verkoopt zichzelf als Joodse zelfbeschikking, maar functioneert als vooruitgeschoven post van westers christenfundamentalisme. En die rekening wordt niet betaald in sjekels. Die wordt betaald in euro’s, in SRD’s, in Antilliaanse guldens.

Cohesie kapot, haven stil, straat koud: dat is de erfenis

Dus wat blijft er over als de rook van 6 juni optrekt? Een haven die rekent met omwegen. Een wijk waar de buurman “zionist” roept naar een jongen met een keppel die nog nooit in Israël is geweest. Een samenleving waar “veiligheid” betekent dat je je mond houdt over politiek, want anders heb je ruzie op het werk.

Zionisme breekt samenlevingen. Het breekt de Joodse gemeenschap van binnenuit door loyaliteit aan een staat boven loyaliteit aan je buren te stellen. Het breekt de internationale cohesie door elk conflict te framen als existentieel. En het breekt de koopkracht hier, omdat het een economisch systeem nodig heeft dat draait op crisis, op dreiging, op olie van 120 dollar per vat.

De Maas stroomt door. Baksteen blijft staan. Maar als we niet benoemen wie hier wint en wie hier verliest, dan klotst straks niet alleen het water tegen de kade. Dan klotst de woede tegen de voordeur. En die woede mag niet landen bij de Joodse leraar of de Palestijnse groenteboer. Die moet landen waar hij hoort: bij een ideologie die identiteit kaapt, christenfundamentalisten bedient, en de wereld in brand steekt voor een stuk land en een plek in een preek.